نوشته شده توسط : nahaldosoz

وقتی ما بچه بودیم...

صف، روپوش مدرسه، ماشین، خامه گاوی، بخاری نفتی

صبح ساعت ۷ از خواب بیدار می شدیم، گاز نبود که. بخاری نفتی پت پت می کرد، سر چراغ علاءالدین هم یه قوری زرد بود، چایی صبحونه مون بود.

یه شیشه شیرایی هم بود صفی می دادند، با در آلومینیومی،.  صبونه می خوردیما…. بربری تازه، پنیر تبریزی (در پاره ای از مواقع حلوا شکری عقاب) کره پاک، خامه گاوی( یه سری خامه های صبحانه بودن که روش عکس یه گاو کشیده بود، قیمتشم ۲ تومن ۵ زار بود)

یه چای شیرینم آخرش می خوردیم، سردم نمی شد لا مصب، دیرمون شده بود، آخرشم همیشه می ریختیم تو نعلبکی یخ یخ می خوردیم می رفتیم مدرسه.
حالا رسیدیم مدرسه، ۱۰ دیقه دیر رسیدی که خازن جهنم واستاده جلو در نمیذاره بری سر صف، باید واستی خط کش بخوری بعد بری، ولی اگر بچه خوبی باشی می ری سر صف. (یه وقت فک نکنید من از اون تنبلا بودما)

با توجه به اینکه نگارنده مطلب از جمعیت ذکور است، انتظار بیجایی است اگر بخواهید در مورد مانتو صحبت کند.

ما هم البته نوعی از آنها را داشتیم؛ بهش می گفتن «روپوش» یه لباس سورمه ای(عموما) بود که همون ماه مهر می پوشیدیم، بعدش ناظمم بی خیال می شد و همه لباسای خودشونو می پوشیدن.

تابستون موهامون بلند می شد، حال می کردیما، ژل که نبود اون موقع، آب شونه می کردیم، تخت فرق یه ور می خوابوندیم کف سرمون، می رفتیم مدرسه و با صحنه زیر روبرو می شدیم.

این شاید برای بچه های امروزی زیاد موضوع ترسناکی نباشه، ولی ما می فهمیم معنیش چی بود. آقا ناظم میومد تا موهامونو وسطش چارراه بندازه.

عقلمونم نمی رسید که نمی تونه، فقط بهمون نشون میداد و میگفت تا فردا نزنید، وسط کله تون یه «چارراه» باز میکنم. فردا میرفتیم سلمونی آقا ولی، همه همکلاسیامونم اتفاقا اونجا بودن. موهامونو باید با ۴ میزدیم، بعضیا زرنگی می کردن با ۶ میزدن، باید دوباره می رفتن با ۴ میزدن.

بعد که همه از دم کچل می شدیم تو اون سوز مهر ماه، واه واه، تازه صبح باید ساعت ۷ صبح میرفتیم سر صف وای میستادیم.

یکی میرفت پشت بلندگو قرآن بخونه. بچه ها فک می کردن هرکی بسم الله الرحمن الرحیم رو بگه «بیسمی الله ی رحمانی رحیم» خیلی با صوت می خونه! خلاصه، مراسم قرآن تموم میشد.

ای وای، از جلو نظامو نگفتیم، الان نمیدونم هنوزم هست یا نه، ولی برای حفظ صف ها، باید به اندازه یه دست از جلوییمون فاصله می گرفتیم. انقد خوب بود اول صف میافتادی، با همه فرق داشتی، چون تو نظام نمی گرفتی. بعد از از جلو نظامم خبر دار بود.

بعد میرفتیم صف به صف  تو کلاس، مبصر صف که عین حالو می کرد، باقی بچه ها هم نظامشونو تا جلو چش ناظم نگه میداشتن، از جلو چشش رد میشدن، صف بهم می خورد، انگار تو کلاس حلوا خیرات می کنن، جالبه میرفتن تو کلاس، بعد هی «آقا اجازه، دستشویی داریم»، «آقا اجازه، بریم آب بخوریم» و… ولی حال میدادا… حیاط خلوت…

وسطیا زیر میز

وقتی ما می رفتیم مدرسه، از این صندلی تکیا و … نبود که. یه سری نیمکت درب داغون بود، مال دوره تیرکمون شاه، جمعیتم زیاد، تو هر کلاس ۵۰ نفر چپیدن، نیمکتای دو نفره روش ۳ نفر، بعضی وقتا ۴ نفرم نشستن. خوش شانسا کوتوله ها بودن، که همیشه میز اول می شستن، بد بخت بودی اگر قدت بلند بود، همیشه ته کلاس بودی.

این برنامه مبصر چهار ساله کلاس(محب اهری معلم بود توش) رو نیگا می کردیم، کلاس تمیز… رو نیم کتا دو نفری نشستن، ای حسرت می خوردیم. به شخصه آرزوم بود بفهمم این کدوم مدرسه ست انقد خوشگله!

از بحث دور نشیم، امتحان بود بدبخت بودیم. یه ورق امتحانی هایی بود ۲ تومن میدادن، بالاش آبی بود نوشته بود: به نام خدا، برگه امتحانی، نام نام خانوادگی، کلاس و… دو برگی بود.

معلم سوالا رو می گفت، می نوشتیم، بعد وسطی می رفت زیر میز، میشست، دو نفرم این ور و اون ورش میشستن. که تقلب نشه، البته وسطیه واقعا موجود خوشبختی بود.

میزای چهار نفری هم یکیشیون روزنامه مینداخت زمین، میشست زمین.

هنر
ما واقعا کودکان هنرمندی بودیم. از هر انگشتمون یه هنر می بارید. در اینجا بخشی از هنرهامون رو براتون بازگو می کنیم.


صفحه خوشنویسی: واه واه، یعنی عزا، یعنی جز جیگر، به شخصه حاضر بودم ۲۰ صفحه مشق بنویسم، اونم نه هر مشقی ها…  همیشه سر این خوشنویسی خانوم افرا و خانوم ارباب و بعدها آقای کرباسی بهم گیر میدادن، مامان بزرگم می گفت میخواد دکتر شه، بنده خدا نمیدونست، قراره خبرنگار بشم!!

نقاشی: ما زنگ نقاشی هم داشتیم، بچه پولدارای کلاس، یه سری کتاب ارژنگ داشتن، توش برگ و سیب و عکس آدم یاد داده بود. ما خودمونو از کلاس اول تا کلاس چهارم کشتیم یکی برامون نخریدن. نتیجه چی میشد؟ هیچی، اونا از رو مینداختن می کشیدن، مام یه عکس نردبون کج کوله و یه خونه می کشیدم، وسطشم پاک می کردیم، پاک نمیشد، بعد توف میزدیم، دوباره پاک می کردیم، کثافت دنیا رو ور میداشت.

یه سری پاک کن جوهری هاییم بود، نمیدونم، چرا ما از اول تحصیل تا آخرش(حتی همین الان) به عینه می دیدم که اینا همیشه ورقو پاره می کنن، بازم باهاشون پاک می کردیم، این مرحله آخر بود که نقاشی به باد فنا می رفت.
مداد رنگی شش رنگ پارس(که همیشه نوکش می شکست) مازیک شش رنگ(با اون آقا نقاشه که ریش پرفسوری داشت) آب رنگ آریا رو فراموش نکنید. مایه دار های کلاس هم مداد رنگی جعبه فلزی داشتن(کوفتشون شه!)

هنرهای تجسمی: خمیر بازی آریا داشتیم. باهاش همه چی درست می کردیم. منتها در روز اول، شش رنگ خمیر بازی درست بودن. در روز دوم، رنگ زرد به آبی متمایل و قرمز به زرد می گروید. بعد از یک هفته، یک مشت خمیر بازی داشتید به رنگ سورمه ای پر رنگ. تعجب نکنید، وقتی گلدون، به پرتغال مبدل میشد، خمیرا به هم می چسبیدن.

لوازم التحریر

بد نیست کمی برای بچه هاتون از اون روزها تعریف کنید.

از روزایی با این دفتر ها، ۴۰ برگ، ۶۰ برگ، ۱۰۰ برگ. همه از دم یکی. برای اینکه در اون دنیای کودکی تفاوت های فردیمون رو به رخ بکشیم، جلد دفترامونو کادو می کردیم. یعنی ما برای اینکه یه دفتر داشته باشیم چند مرحله رو میگذروندیم: خرید دفتر، جلد کردن(با کاغذ کادو) بعد نایلون کردن. این مراسم جلد کردن و نایلون کردن هم برای خودش تخصص هایی داشت که در این مجال نمی گنجد.


البته بی انصاف نباشیم، یه سری دفترا هم بودن که ما می گفتیم جلد چرمی(غریبه که نیست پلاستیکی بودن) به رنگ های: قهوه ای، زرشکی و سیاه(طوسی هم داشت)

بعد از جلد کردن، نوبت به خط کشی می رسید. یه خط قرمز، یه خط آبی، کنار دفترا می کشیدیم(هنوزم نفهمیدم کاربردش چی بود) در اواخر دهه ۶۰ خط کش های آپشن دار خارجی هم به بازار آمد، یک طرف خط کش صاف بود، طرف دیگه ش موج داشت، که با این تکنولوژی جدید، ما تونستیم بالاخره دفترهامونو شیک تر و بروز تر کنیم.

عکس برگردون هم می زدیم رو گوشه دفترامون، روشم با یه برچسبایی که دورشون آبی بود، می نوشتیم: «فلانی فلانی » زیرشم می نوشتیم«کلاس ۲ الف» اول سال دفترا نو… تمیز، بیا آخر سالو ببین، از آخرش ورق می کندیم، از اولش کنده میشد. دفتر چهل برگ به خاطر ساخت صنایع دستی(کشتی، جت، نمکدون برای بازی، گلوله نوعی اسلحه سرد با لوله خودکار و…) نصف دفتر به باد فنا می رفت.

تراش نقش ویژه ای در کلاس ایفا می کرد. هم نوک مداد رو تیز می کرد، هم واسطه رفتن پای سطل آشغال بود. وسطای کلاس که حوصله مون سر می رفت یه دفعه خود به خود نوک مدادمون می شکست(الله اکبر قدرت الهی…) بعد می گفتیم: «خانوم اجازه، مدادمون شیکست» می رفتیم پای تخته کنار سطل اشغال، تازه کلیم شکلک تا مدادمونو بتراشیم در میاوردیم.

تراش نبود که… این همه تنوع دارن امروز تراشا، یه مدل تراش گرد بود، یه مدل تراش چهار گوش، یه مدلم آخرا اومد میگفتن تراش آهنی(یا آلمانی) تراش گردا که معمولا یا زرد بودن یا زرشکی، با کمک پوست پرتغال و نارنگی، می تونستن نخ هم درست کنن( فرمولشو نمیگم، یه رازه بین رفقای دهه ۶۰)



:: بازدید از این مطلب : 1023
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : سه‌شنبه 02 آذر 1389 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : nahaldosoz

روزانه 10 تا 30 دقیقه به قدم زدن بپردازید، و در این حین لبخند بزنید. این برترین داروی ضد افسردگی ست.

2- حداقل 10 دقیقه در روز با خود خلوت کنید

3- با استفاده از ویدئو برنامه های تلویزیونی آخر شب و مورد علاقه تان را ضبط کنید، و خواب بیشتری کنید.

4- صبحها که از خواب بیدار می شوید این جمله را کامل و تکرار کنید: « امروز قصد دارم....»

5- با سه Eزندگی کنید؛ Energy(انرژی)، Enthusiasm(شوق)، Empathy(فهم و همدلی با دیگران)، و همینطور با سه Fیعنی Faith(ایمان)، Family (خانواده) و Friends(دوستان).

6- امسال بیشتر از سال پیش به تماشای فیلمهای عمومی (مناسب برای تمام
سنین)، بازی با دوستان و خواندن کتاب بپردازید.

7- زمانی را به مراقبه و نیایش اختصاص دهید. اینها سوخت روزانه برای انجام زندگی پر مشغله مان را فراهم می کنند.

8- با افراد بالای 70 و زیر 6 سال اوقات بیشتری صرف کنید.

9- وقت بیداری بیشتر رویا ببینید.

10- از غذاهایی که از گیاهان و درختان بار می آیند بیشتر مصرف کنید، و ازآنها که در کارخانه ها تولید می شوند کمتر.

11- مقداری چای سبز و مقادیر بسیار فراوان تری آب بنوشید. ایدا اریزا (نوعی زغال اخته آبی رنگ)، غذاهای دریائی، گل کلم، بادام و گردو و خشکبار مصرف کنید.

12- تلاش کنید هر روز حداقل سه نفر را به لبخند وادارید.

13- از خانه گرفته تا داخل ماشین و روی میز کار همه را مرتب و تمیز کنید، بگذارید انرژی تازه ای وارد زندگیتان شود.


14- انرژی پرارزشتان را بر سر شایعه سازی، هیولاهای انرژی خوار، مسائل مربوط به گذشته، افکار منفی و یا آنچه بدان کنترل ندارید هدر ندهید. در عوض انرژیتان را صرف همین لحظه مثبت اکنون کنید.

15- این را فهم کنید که زندگی یک مدرسه است و شما اینجائید تا بیاموزید، تا همه امتحانهایتان را بگذرانید. مشکلات تنها بخشی از این دوره آموزشی اند که درست مثل کلاس درس جبر می آیند و می روند، منتها درسهائی که از این کلاس فراگرفته می شود عمری با شما باقی خواهد ماند.

16- صبحانه تان را چون یک شاه، ناهارتان را چون یک شاهزاده و شام تان را چون بچه دانشگاهی ای بخورید که کارت اعتباریش ته کشیده باشد.

17- بیشتر لبخند بزنید و بیشتر بخندید. این هیولاهای انرژی خوار را ازتان دور نگه خواهد داشت.

18- زندگی چندان عادلانه به نظر نمی رسد، با این حال زیباست.

19- زندگی کوتاه تر از آنیست که وقتمان را صرف تنفر از دیگران کنیم.

20- خودتان را خیلی جدی نگیرید، دیگران هم اینکار را در مورد شما نمی کنند.

21- مجبور نیستید همه بحث ها و منازعات را به نفع خود تمام کنید. با مخالفتها موافقت کنید.

22- با گذشته تان از در سازش در آئید، آنوقت دیگر اکنونتان را خراب نخواهید کرد.

23- زندگی تان را با زندگی دیگران مقایسه نکنید. شما از موضوع و هدف این سفر آنها هیچ نمی دانید.

24- از شمع هایتان استفاده کنید، خوشگل ترین ملافه تان را کنار نگذارید، برای روز مبادا و یا روزی خاص نگه شان ندارید، امروز همان روز بخصوص است.

25- جز شما کس دیگری مسئول خوشبختی تان نیست.

26- همه باصطلاح بدبختیها را با این جمله قالب دهید: «آیا تا پنج سال آینده، هیچ اهمیتی خواهند داشت؟»

27- همه را به خاطر هر چیز و همه چیز ببخشید.

28- افکار مردم در مورد شما، هیچ ربطی به شما ندارند.

29- زمان ، حلال همه مشکلات است. به همه چیز زمان دهید، زمان.

30- یک موقعیت هر چقدر خوب یا بد، بالاخره تغییر می کند.

31- زمان بیماری، این شغل نیست که به دردتان می رسد،خانواده ودوستانتان هستند. با آنها با مهربانی در تماس باشید.

32- از شر هر آنچه سودمند، زیبا و شادی بخش نیست، خلاص شوید.

33- حسادت هدر دادن وقت است. شما الان به همه آنچه نیاز دارید رسیده اید

34- بهترینها هنوز در راه اند. كمی صبر كنید...

35- هر حسی که می خواهید داشته باشید، بلند شوید، شیک کنید و بزنید بیرون.

36- کار درست را انجام دهید!

37- اغلب با خانواده در تماس باشید.

38- شبها قبل از خواب این جمله را کامل و تکرار کنید: «به خاطر... ممنونم.» «امروز به ... دست یافتم.»

39- یادتان باشد، برکتهای زندگی آنقدر هست که استرس و نگرانی را بدان راهی نباشد.

40- از سفر لذت ببر. یادت باشد که این دیزنی ورلد Disney Worldنیست و تو هم در پی یک گشت و گذار کوتاه نیستی. بهترین استفاده را از آن کنید و از سفرتان لذت ببرید.

 

روزانه 10 تا 30 دقیقه به قدم زدن بپردازید، و در این حین لبخند بزنید. این برترین داروی ضد افسردگی ست.

2- حداقل 10 دقیقه در روز با خود خلوت کنید

3- با استفاده از ویدئو برنامه های تلویزیونی آخر شب و مورد علاقه تان را ضبط کنید، و خواب بیشتری کنید.

4- صبحها که از خواب بیدار می شوید این جمله را کامل و تکرار کنید: « امروز قصد دارم....»

5- با سه Eزندگی کنید؛ Energy(انرژی)، Enthusiasm(شوق)، Empathy(فهم و همدلی با دیگران)، و همینطور با سه Fیعنی Faith(ایمان)، Family (خانواده) و Friends(دوستان).

6- امسال بیشتر از سال پیش به تماشای فیلمهای عمومی (مناسب برای تمام
سنین)، بازی با دوستان و خواندن کتاب بپردازید.

7- زمانی را به مراقبه و نیایش اختصاص دهید. اینها سوخت روزانه برای انجام زندگی پر مشغله مان را فراهم می کنند.

8- با افراد بالای 70 و زیر 6 سال اوقات بیشتری صرف کنید.

9- وقت بیداری بیشتر رویا ببینید.

10- از غذاهایی که از گیاهان و درختان بار می آیند بیشتر مصرف کنید، و ازآنها که در کارخانه ها تولید می شوند کمتر.

11- مقداری چای سبز و مقادیر بسیار فراوان تری آب بنوشید. ایدا اریزا (نوعی زغال اخته آبی رنگ)، غذاهای دریائی، گل کلم، بادام و گردو و خشکبار مصرف کنید.

12- تلاش کنید هر روز حداقل سه نفر را به لبخند وادارید.

13- از خانه گرفته تا داخل ماشین و روی میز کار همه را مرتب و تمیز کنید، بگذارید انرژی تازه ای وارد زندگیتان شود.


14- انرژی پرارزشتان را بر سر شایعه سازی، هیولاهای انرژی خوار، مسائل مربوط به گذشته، افکار منفی و یا آنچه بدان کنترل ندارید هدر ندهید. در عوض انرژیتان را صرف همین لحظه مثبت اکنون کنید.

15- این را فهم کنید که زندگی یک مدرسه است و شما اینجائید تا بیاموزید، تا همه امتحانهایتان را بگذرانید. مشکلات تنها بخشی از این دوره آموزشی اند که درست مثل کلاس درس جبر می آیند و می روند، منتها درسهائی که از این کلاس فراگرفته می شود عمری با شما باقی خواهد ماند.

16- صبحانه تان را چون یک شاه، ناهارتان را چون یک شاهزاده و شام تان را چون بچه دانشگاهی ای بخورید که کارت اعتباریش ته کشیده باشد.

17- بیشتر لبخند بزنید و بیشتر بخندید. این هیولاهای انرژی خوار را ازتان دور نگه خواهد داشت.

18- زندگی چندان عادلانه به نظر نمی رسد، با این حال زیباست.

19- زندگی کوتاه تر از آنیست که وقتمان را صرف تنفر از دیگران کنیم.

20- خودتان را خیلی جدی نگیرید، دیگران هم اینکار را در مورد شما نمی کنند.

21- مجبور نیستید همه بحث ها و منازعات را به نفع خود تمام کنید. با مخالفتها موافقت کنید.

22- با گذشته تان از در سازش در آئید، آنوقت دیگر اکنونتان را خراب نخواهید کرد.

23- زندگی تان را با زندگی دیگران مقایسه نکنید. شما از موضوع و هدف این سفر آنها هیچ نمی دانید.

24- از شمع هایتان استفاده کنید، خوشگل ترین ملافه تان را کنار نگذارید، برای روز مبادا و یا روزی خاص نگه شان ندارید، امروز همان روز بخصوص است.

25- جز شما کس دیگری مسئول خوشبختی تان نیست.

26- همه باصطلاح بدبختیها را با این جمله قالب دهید: «آیا تا پنج سال آینده، هیچ اهمیتی خواهند داشت؟»

27- همه را به خاطر هر چیز و همه چیز ببخشید.

28- افکار مردم در مورد شما، هیچ ربطی به شما ندارند.

29- زمان ، حلال همه مشکلات است. به همه چیز زمان دهید، زمان.

30- یک موقعیت هر چقدر خوب یا بد، بالاخره تغییر می کند.

31- زمان بیماری، این شغل نیست که به دردتان می رسد،خانواده ودوستانتان هستند. با آنها با مهربانی در تماس باشید.

32- از شر هر آنچه سودمند، زیبا و شادی بخش نیست، خلاص شوید.

33- حسادت هدر دادن وقت است. شما الان به همه آنچه نیاز دارید رسیده اید

34- بهترینها هنوز در راه اند. كمی صبر كنید...

35- هر حسی که می خواهید داشته باشید، بلند شوید، شیک کنید و بزنید بیرون.

36- کار درست را انجام دهید!

37- اغلب با خانواده در تماس باشید.

38- شبها قبل از خواب این جمله را کامل و تکرار کنید: «به خاطر... ممنونم.» «امروز به ... دست یافتم.»

39- یادتان باشد، برکتهای زندگی آنقدر هست که استرس و نگرانی را بدان راهی نباشد.

40- از سفر لذت ببر. یادت باشد که این دیزنی ورلد Disney Worldنیست و تو هم در پی یک گشت و گذار کوتاه نیستی. بهترین استفاده را از آن کنید و از سفرتان لذت ببرید.



:: بازدید از این مطلب : 1291
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : سه‌شنبه 02 آذر 1389 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : nahaldosoz

خدایا جرأتم ده تا بگویم راز دل با او

            همان اویی که می‌‌خواهم همه هستی برای او

همان که برده از من تاب و عشق و هوش

            همانی که مرا کردست با عطر تنش مدهوش

الهی قدرتم ده تا نگردد سست زانویم

            به وقت دیدن رویش نگردد سست پاهایم

الهی قدرتم ده تا زبانم در دهان چرخد

            زبانم بهر نام او درون این دهان چرخد

همه افکار من او شد ز بعد دیدن روی‌اش

            نمی‌دانم چگونه بایدم رفتن سر کوی‌اش

خیال من پریشان است و در سینه غمی دارم

            از این آشوب و این ترس و از این تردید بیزارم

خدا یا بیش از این بازی نکن با من نیازارم

            کز این تکرار هر روزه، ازاین بازی بیزارم



:: بازدید از این مطلب : 1166
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : سه‌شنبه 02 آذر 1389 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : nahaldosoz

من از تنهاییِ با تو ، از این تكرار می ترسم
تو باشی، غم شود بر هستی ام آوار می ترسم
شده پروانه عشقت ، رها از پیله ی تردید
چرا امشب هم از پیله، هم از این تار می ترسم
تمام دلخوشی هایم شده از تو نوشتن ها
ولی دیگر، من از این دفتر و خودكار می ترسم
چه زیبا گفته بودی تو ، نباشی بی تو می میرم
نكردم باورش زیرا من از انكار می ترسم
قرار و كافه و قهوه ،دوباره صندلی خالی است
من از پایانِ تلخ و حسرتِ دیدار می ترسم



:: بازدید از این مطلب : 1285
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : سه‌شنبه 02 آذر 1389 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : nahaldosoz

منو حالا نوازش کن ، که این فرصت نره از دست

شاید این آخرین باره ، که این احساس زیبا هست

منو حالا نوازش کن ، همین حالا که تب کردم

اگه لمسم کنی شاید ، به دنیای تو برگردم

هنوزم میشه عاشق بود ، تو باشی کار سختی نیست

بدون مرز با من باش ، اگر چه دیگه وقتی نیست

نبینم این دم آخر، تو چشمات غصه میشینه

همه اشکاتو میبوسم ، میدونم قسمتم اینه

تو از چشمای من خوندی ، که از این زندگی خستم

کنارت اونقدر آرومم ، که از مرگ هم نمیترسم

تنم سرده ولی انگار ، تو دستای تو آتیشه

خودت پلکامو میبندی و این قصه تموم میشه

هنوزم میشه عاشق بود ، تو باشی کار سختی نیست

بدون مرز با من باش ، اگر چه دیگه وقتی نیست

نبینم این دم آخر، تو چشمات غصه میشینه

همه اشکاتو میبوسم ، میدونم قسمتم اینه!



:: بازدید از این مطلب : 1028
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : سه‌شنبه 02 آذر 1389 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : nahaldosoz
چسب زخم هشدار دهنده عفونت
شاید برای شما هم پیش آمده باشد که برای پانسمان کردن زخم و یا جراحتی از چسب زخم استفاده کنید. اما با پوشیده شدن سطح جراحت توسط چسب از وضعیت آن با خبر نیستید و نمی دانید که آیا زخم رو به بهبود است و یا در حال عفونی شدن. محققین انجمن EMFT مونیخ، یک چسب هشدار دهنده عفونت ابداع کردند که می تواند وضعیت زخم را با تغییر رنگ خود بیان کند. این برچسب هشدار دهنده با اندازگیری PH پوست بدن انسان می تواند شرایط عفونی و یا غیر عفونی زخم را تشخیص دهد.در حالت عادی PH پوست بدن انسان 5 است. اگر PH به 6.5 یا 8.5 افزایش یابد، نشانه ای از عفونت زخم است و برچسب با تغییر رنگ خود به بنفش اعلام خطر خواهد کرد.

البته نمی توان گفت که این برچسب می تواند خیلی هم کاربردی باشد. از آنجایی که زخم های عمیق دارای ریسک عفونت بالایی هستند، معمولا توسط چندین لایه پانسمان، باند پیچی می شوند. پس استفاده از این برچسب و تغییر رنگ آن در زیر چندین لایه پانسمان چندان محسوس نیست.

از طرفی بدن انسان خود دارای بهترین سیستم هشدار دهنده عفونت است. با علائم بالینی از قبیل تب می توان به عفونت زخم ها و جراحت ها پی برد. اما خوبی این ایده این است که هزینه تولیدش پایین و برای زخم های سطحی کاربردی است.



:: بازدید از این مطلب : 1107
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : دوشنبه 01 آذر 1389 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : nahaldosoz

واژه ها واقعا دردآورند!

زمانی که افراد واژه هایی مانند "آزار رساندن"، "عذاب دادن" و "تنبیه کردن" را می شنوند بخشی ...

تحقیقات جدید بر روی ماتریس درد مغز انسان نشان می‌دهد این بخش با شنیدن واژه هایی که با درد در ارتباط باشند فعال می‌شود.
زمانی که افراد واژه هایی مانند "آزار رساندن"، "عذاب دادن" و "تنبیه کردن" را می‌شنوند بخشی از مغز آنها که خاطرات دردناک را در خود حفظ می‌کند، تحت تاثیر قرار گرفته و فعال می‌شود.

روانشناسان از دانشگاه فردریش شیلر آلمان برای مطالعه بر روی این پدیده از 16 داوطلب درخواست کردند در حالی که واژه هایی که با درد در ارتباطتند را می‌خوانند، موقعیت مرتبط با آن واژه را تجسم کنند. سپس از داوطلبان خواسته شد این آزمایش را در حالی تکرار کنند که عاملی در حین خوانده واژه ها آنها را آزار داده و تمرکز آنها را مختل می‌کرد. این رویداد در زمانی رخ می‌داد که مغز داوطلبان توسط دستگاه ام آر آی تحت کنترل قرار داشته و واکنشهای آن به ثبت می‌رسید.

به گفته "توماس ویز" از دانشمندان حاضر در این مطالعه، در ماتریس درد مغز این افراد واکنشهایی نسبت به واژه های دردآور مشاهده شد. ماتریس درد منطقه ای از مغز است که خاطرات مرتبط با تجربیات دردآور گذشته در آن ذخیره می‌شوند تا در آینده به عنوان هشدار دهنده در موقعیتهای مشابه به کار گرفته شوند.

دانشمندان اعلام کردند در هر دو بخش آزمایش می‌توان به وضوح شاهد فعال شدن ماتریس درد در مغز داوطلبان تحت تاثیر واژه های دردآور بود.
بر اساس گزارش لایوساینس، دانشمندان اعلام کردند واژه های منفی که در دسته واژه های دردناک قرار نداشتند از قبیل "ترسناک" یا "منزجر کننده" هیچ تاثیری بر روی فعال سازی ماتریس درد داوطلبان از خود به جا نگذاشتند همچنین خواندن واژه های ادبی و مثبت نیز نتوانست الگوی فعالیت قابل مقایسه ای را در مغز داوطلبان به وجود آورد


:: بازدید از این مطلب : 1176
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : دوشنبه 01 آذر 1389 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : nahaldosoz

مطالعاتی كه در خصوص انتخاب جایگزین مناسب برای بلیت‌های كاغذی صورت گرفت بر مبنای مشكلات متعددی بود كه این بلیت‌ها ایجاد كرده بودند و ضرورت حذف آنها را از سیستم حمل و نقل شهری بیش از بیش نمایان ساخته بود.

فارس: مدیر فناوری اطلاعات و ارتباطات سازمان اتوبوسرانی مشهد گفت:‌ طبق نتایج تحقیقات علمی مشخص شده است كه بیش از 18 نوع بیماری از طریق رد و بدل كردن اسكناس و پول خرد منتقل می‌شود.

رضا دبیدیان اظهار داشت: مطالعاتی كه در خصوص انتخاب جایگزین مناسب برای بلیت‌های كاغذی صورت گرفت بر مبنای مشكلات متعددی بود كه این بلیت‌ها ایجاد كرده بودند و ضرورت حذف آنها را از سیستم حمل و نقل شهری بیش از بیش نمایان ساخته بود.

مدیر فناوری اطلاعات و ارتباطات سازمان اتوبوسرانی مشهد گفت: مطالعات پروژه الكترونیكی شدن بلیت در مشهد یك سال طول كشید و سپس عملیات مطالعه و اجرای آن از سال 1385 آغاز شد.

وی افزود: ‌علاوه بر مشكلات متعدد رد و بدل كردن بلیت و پول خرد در مراودات روزمره، جایگزینی روش جدید، صرفه‌جویی در مصرف كاغذ و هدررفت این سرمایه عظیم را نیز به دنبال دارد.

دبیدیان تصریح كرد: ‌14 درصد هزینه‌های حمل مسافر صرف فعالیت‌های مربوط به چاپ، توزیع، جمع‌آوری و كنترل می‌شود و چنانچه بلیت الكترونیك و كنترل موقعیت ناوگان راه‌اندازی شود، این 14 درصد را می‌توان در قسمت‌های دیگری سرمایه‌گذاری كرد.

وی افزود: علاوه بر این طبق آمار ارائه شده هزینه هر برگ بلیت كاغذی 4.55 ریال است كه جمع مبلغ چاپ بلیت برای تعداد 350 میلیون بلیت تنها در سال 88 به 160 میلیون تومان رسیده است.

مدیر فناوری اطلاعات سازمان اتوبوسرانی مشهد تصریح كرد:‌ در این بین با احتساب هزینه نیروی انسانی، توزیع بلیت و فروش بلیت، توزین، انبارداری و ناظر و همچنین سرانه هزینه نگهداری ‌دكه‌ها و رنگ و شیشه سالانه 150 میلیون تومان هزینه می‌شود‌.

وی ادامه داد:‌ طبق آمارهای موجود در هر ماه 400 میلیون تومان هزینه تهیه و توزیع بلیت‌‌های كاغذی در شهر مشهد می‌شود.

مدیر فناوری اطلاعات و ارتباطات سازمان اتوبوسرانی از جمله دیگر ویژگی‌های بلیت‌‌های كاغذی را فرسودگی و پاره شدن آنها دانست و گفت: بلیت نازك است و سایز كوچكی دارد پس احتمال پاره شدن در جیب را دارد.

دبیدیان اظهار داشت: مسئله دیگر بحث خرید و تهیه بلیت است كه افراد باید در زمان‌های خاصی ( در زمان باز بودن دكه‌های فروش بلیت) و در نقاط خاصی بلیت تهیه كنند، ضمن اینكه چون بلیت‌ها كاغذی هستند امكان اینكه پس از استفاده در اتوبوس مجددا به چرخه برگردند است، همچنین احتمال تقلب مبنی بر چاپ غیر‌قانونی را هم دارد.

وی ادامه داد:‌ سازمان اتوبوسرانی مشهد حدود 2 هزار دستگاه اتوبوس و 4 هزار نفر پرسنل دارد و این نیازمند كنترل و نظارت بیشتری است و نمی‌توان با این روش آماری داشت كه در چه ساعتی و در چه خطی‌ و در چه اتوبوسی بلیت و به چه تعداد ارائه شده است.

مدیر فناوری اطلاعات و ارتباطات سازمان اتوبوسرانی مشهد، همچنین بحث جمع‌آوری لاشه بلیت‌ها را نیز معضلی برای اتوبوسران‌ها دانست كه از این راه كارانه خود را دریافت می‌كنند و نمی‌توان آنچه حق مسلم آنهاست بررسی شود و معمولا بیشتر یا كمتر محاسبه می‌شود.

وی در پایان اظهار داشت: ‌با توجه به تمام مشكلاتی كه برای استفاده از بلیت‌های كاغذی وجود دارد شهرداری مشهد با در نظر گرفتن مواردی همچون راحتی دسترسی به بلیت، راحتی دسترسی به اتوبوس، فواصل مناسب بین حركت اتوبوس‌ها، رسیدن اتوبوس به ایستگاه در زمان مقرر، نظافت اتوبوس‌ها و عدم دودزایی آنها اقدام به جایگزینی روشی مناسب كرده است و طبق مطالعات صورت گرفته مشخص شده است با الكترونیكی شدن بلیت‌‌ها مسئله اصلی كه مدیریت در این حوزه است، محقق می‌شود.



:: بازدید از این مطلب : 1747
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : دوشنبه 01 آذر 1389 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : nahaldosoz

مناجات

 
 

الهی!  اگر طاعت بسی ندارم در هر جهان جز تو کسی ندارم.

 

الهی!  تا به تو آشنا شدم از خلق جدا شدم و در هر جهان شیدا شدم نهان بودم پنهان شدم.

 

الهی!  تو دوستان را به دشمنانت می‌نمایی، درویشان را غم و اندوه دهی، بیمار کنی و خود بیمارستان کنی، درمانده کنی و خود درمان کنی، از خاک آدم کنی و با وی چندان احسان کنی، مجلسش روضه رضوان کنی،

 

الهی!  از پیش خطر و از پس راهم نیست، دستم گیر که جز تو پناهم نیست.

 

الهی!  دستم گیر که دست آویز ندارم و عذرم بپذیر که پای گریز ندارم.

 

الهی!  خود را از همه به تو وابستم، اگر بداری تو را پرستم و اگر نداری خود پرستم نومید مساز بگیر دستم.

 

الهی!  ای دورنظر و ای نیکو حضر و ای نیکوکار نیک منظر، ای دلیل هر برگشته، و ای راهنمای هر سرگشته، ای چاره ساز هر بیچاره و ای آرنده هر آواره، ای جامع هر پراکنده و ای رافع هر افتاده. دست ما گیر ای بخشنده بخشاینده.

 

الهی!  کار آن دارد که با تو کاری دارد. یار آن که دارد چون تو یاری دارد. او که در هر دو جهان تو را دارد هرگز کی تو را بگذارد.

 

الهی!  در سر گریستنی دارم دراز. ندانم از حسرت گریم یا از ناز.

 

الهی!  یاد تو در میان دل و زبان است و مهر تو میان سر وجان.

 

الهی! یکتای بی‌همتایی، قیوم توانایی، بر همه چیز بینایی، در همه حال دانایی، از عیب مصفایی، از شرک مبرایی، اصل هر دوایی، داروی دل‌هایی،بتو رسد ملک خدایی.

 

الهی! نام تو ما را جواز، مهر تو ما را جهاز، شناخت تو ما را امان، لطف تو ما را عیان.

 

الهی! ضعیفان را پناهی. قاصدان را بر سر راهی. مومنان را گواهی. چه عزیز است آن کس که تو خواهی.

 

الهی! ای خالق بی‌مدد و ای واحد بی‌عدد، ای اول بی‌هدایت و ای آخر بی‌نهایت. ای ظاهر بی‌صورت و ای باطن بی‌سیرت، ای حی بی‌ذلت ای بخشنده بی‌منت، ای داننده رازها، ای شنونده آوازها، ای بیننده نمازها، ای شناسنده نامها، ای رساننده گامها، ای مطلع بر حقایق، ای مهربان بر خلایق، عذرهای ما بپذیر که تو غنی و ما فقیر و بر عیب‌های ما مگیر که تو قوی و ما حقیر، از بنده خطا آید و ذلت و از تو عطا آید و رحمت.

 

الهی! ای کامکاری که دل دوستان در کنف توحید توست و ای که جان بندگان در صف تقدیر تو است، ای قهاری که کس را به تو حیلت نیست، ای جباری که گردن کشان را با تو روی مقاومت نیست، ای کریمی که بندگان را غیر از تو دست آویز نیست. نگاه دار تا پریشان نشویم و در راه آر تا سرگردان نشویم.

 

 

حسن زاده آملی، حسن؛ كتاب الهی نامه؛ بااندكی تصرف


:: بازدید از این مطلب : 1323
|
امتیاز مطلب : 70
|
تعداد امتیازدهندگان : 15
|
مجموع امتیاز : 15
تاریخ انتشار : دوشنبه 01 آذر 1389 | نظرات (0)
نوشته شده توسط : nahaldosoz

4 حقیقت در مورد بیسكوییت های كاكائویی

 

در این بمب های انرژی چه یافت می شود؟
به گفته متخصصان این كاكائوهای پرطرفدار منبع غنی قندها، پروتئین و اسانس ها و مزه دهنده هایی مثل شكلات، كره بادام زمینی، گردو یا میوه هستند. به نظر می رسد میزان كالری قند و چربی آنها بالا بوده و حدود 200 تا 300 كیلوكالری انرژی داشته باشند.

حقیقت شماره 1:
نباید جایگزین غذاها شوند خوردن این نوع تنقلات به ویژه اگر بخواهیم وزن اضافه كنیم خوب است اما نباید تبدیل به یك عادت شود. توصیه اصلی این است كه قبل از مصرف حتما برچسب روی ماده غذایی را مطالعه كنید. اگر بخواهید تنقلاتی را جایگزین یك وعده غذایی بكنید حتما باید حاوی 15 گرم پروتئین، 30 گرم قند و 5 گرم فیبر باشد.

به عبارت ساده تر بهتر است این نوع مواد غذایی را تنها زمانی مصرف كنید كه واقعا چیزی برای خوردن دم دست نداشته باشید و ناچارا آن را انتخاب كنید.

حقیقت شماره 2:
برای فعالیت های طولانی مناسب است برای یك قهرمان ساعی كه مرتبا در حال تمرین های سخت است خوردن این نوع از تنقلات مفید است. به دلیل آنكه حین یك فعالیت طولانی و شدید لازم است ریزمغذی ها و انرژی بالایی به بدن برسد اما میزان مصرف حتی برای این افراد نیز محدود است.

به ورزشكاران توصیه می شود قبل از آغاز مسابقات از نوشیدنی های حاوی قند، سدیم، مواد معدنی و الكترولیت ها بنوشند یا كاكائوی انرژی زا مصرف كنند. فراموش نكنید تنها در صورتی كه فردی ورزشكار دایمی دوی ماراتون یا دوچرخه سوار حرفه ای باشد اجازه مصرف این نوع تنقلات را دارد.

برای ورزشكاران گاه گاهی مصرف آنها نه باعث افزایش انرژی می شود نه قدرت بدنی. در صورتی كه این افراد از این نوع تنقلات استفاده كنند و به سرعت انرژی آن را نسوزانند تبدیل به چربی و اضافه وزن در بدنشان خواهد شد.

حقیقت شماره 3:
منبع انرژی است  در علم تغذیه انرژی یعنی كالری تمامی مواد غذایی حاوی انرژی هستند. اما انرژی كه برای انجام فعالیت فیزیكی لازم است با آنچه سبب پرانرژی شدن ما می شود متفاوت است. شاید شما بعد از خوردن یك لیوان قهوه احساس نشاط و پرانرژی بودن كنید اما در واقع قهوه به شما انرژی نمی دهد بلكه بر سیستم عصبی شما تاثیر می گذارد. كاكائوهای انرژی زا برعكس این عمل می كنند یعنی سیستم عصبی را تحریك نمی كنند بلكه كالری زیادی به بدن می رسانند.

حقیقت شماره 4:
مانند نوشابه های انرژی زا نیستند نوشابه های انرژی زا مقداری انرژی به شكل قند و مواد معدنی به بدن شما می رسانند در حالی كه كاكائوهای انرژی زا غنی از پروتئین و چربی هستند.



:: بازدید از این مطلب : 1255
|
امتیاز مطلب : 14
|
تعداد امتیازدهندگان : 6
|
مجموع امتیاز : 6
تاریخ انتشار : دوشنبه 01 آذر 1389 | نظرات (0)

ورود کاربران

خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید

رمز عبور را فراموش کرده‌اید؟
حساب کاربری ندارید؟

فراموشی رمز عبور

نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید

یا

ثبت نام کاربران

در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید

قبلا ثبت نام کرده‌اید؟

نظرات کاربران

دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید