نه تو می مانی٬

نه اندوه٬

و نه هیچ یک از مردم این آبادی!

به حباب نگران لب یک رود قسم٬

و به کوتاهی آن  لحظه شادی٬ که گذشت٬

                                             غصه هم خواهد رفت...

                                     آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند.

لحظه ها عریانند٬

          به تن لحظه خود٬ جامه اندوه مپوشان        هرگز٬ هرگز