شاید به عرضتان رسیده باشد كه یكی از آداب مجلس علم آن است كه معلم به متعلّمان و مخاطبان درود بفرستد و سلام كند. این ادبی است كه ذات اقدس اله در سوره مباركه انعام به ما آموخت، فرمود: ”وَإذا جاءَكَ الّذینَ یُؤْمِنُونَ بِآیاتِنا فَقُلْ سَلامٌ عَلَیْكُمْ“(١) یعنی وقتی مؤمنین برای فراگیری علوم الهی به محضر تو آمدند بگو سلام علیكم.
مخاطبانی كه در مجلس رسول اكرم(صلی الله علیه و آله و سلم) شرف حضور داشتند دو گروه بودند. متوسطین آنها سلام را از خود پیغمبر و برخی از آنها سلام را از خدا دریافت می‌كردند. البته سلام خدا همان اعطای سلامتی است. این‌طور نیست كه خدا لفظاً به كسی سلام كند، و مهمترین نوع سلامتی هم، سلامتی دل است.
اگر دلی از یاد غیر خدا خالی بود چنین دلی سالم است. وقتی ظرف دل سالم بود جا برای مظروف وجود دارد و آنگاه است كه علوم و معارف را در چنین ظرفی می‌ریزند. بنابراین ذات اقدس اله اول به انسان ظرف می‌دهد بعد ظرفیت و در نهایت مظروف عطا می‌كند.
از طرف دیگر سلامت دل در شكستن دل است و لذا اگر انسان حالی پیدا كرد كه دلش شكست باید شاكر باشد، اگر مطلبی فرا گرفت باید شاكر باشد چون همه این‌ها از عطایای الهی است. به هر حال سلامت دل نیمی از راه است برای این‌كه ظرف سالم، مادامی كه تهی از مظروف باشد سودی ندارد.
این‌كه ما در عرض ادب به پیشگاه معصومین علیهم السلام در زیارت‌ها عرض می‌كنیم السلام علیكم و رحمة اللّه وبركاته این سلامت مربوط به سلامت قلب و ظرف است و آن رحمتی كه مسئلت می‌كنیم ناظر به مظروف است یعنی در واقع از خدا دو چیز طلب می‌كنیم یكی سلامت ظرف دل و دوم داشتن مظروف خوب، یعنی از خدا می‌خواهیم كه رحمت و بركات خود را بر قلب ما، نازل كند و قلب ما را از یاد غیر خود تطهیر نماید.
عضو شوید
عضویت سریع
آمار مطالب
آمار بازدید
