موفق‌ترین افراد دنیا یک خصوصیت مشترک دارند: طرز فکرشان با دیگران فرق دارد.

چون ما هم باور داریم که تفکر هوشمندانه زندگی را تغییر می‌دهد، در اینجا به 15 مورد از بهترین طرزفکرهای افراد موفق اشاره می‌کنیم.

فکر کردن یک نظم است. اگر می‌خواهید در آن بهتر شوید، باید روی آن کار کنید.

می‌توانید برای برنامه‌ریزی فکر کردنتان وقت بگذارید مثلاً هر دو هفته یکبار یک نصفه روز، هر یک ماه یک روز کامل و هر سال یک تا دو روز کامل.

ببینید انرژیتان را باید کجا متمرکز کنید، و بعد از قانون 20/80 استفاده کنید.

80 درصد از انرژیتان را به 20 درصد از مهمترین فعالیت‌هایتان اختصاص دهید. یادتان باشد که نمی‌توانید در آنِ واحد همه جا باشید، همه را بشناسید و همه کاری انجام دهید. و از انجام همزمان چند کار اجتناب کنید: ممکن است کارایی شما را به 40% برساند.

افراد موفق خود را در معرض ایده ‌ها و آدم‌های مختلف قرار می‌دهند.

آنها سعی می‌کنند بیشتر وقتشان را با کسانی بگذرانند که آنها را به چالش می‌کشند.

ایده داشتن یک چیز است، دنبال کردن آن چیزی دیگر.

ایده‌ها تاریخ مصرف کوتاهی دارند. باید قبل از اینکه تاریخ انقضای آنها فرا برسد، آنها را عملی کنید.

افکار برای ایجاد شدن نیاز به زمان دارند. اولین چیزی که به ذهنتان می‌رسد را انجام ندهید.

آخرین باری که ساعت 2 صبح یک فکر عالی به سرتان زد و وقتی صبح از خواب بیدار شدید به نظرتان احمقانه می‌رسید، را به خاطر دارید؟

افکار تازمانیکه ماده دارند باید شکل داده شوند و باید مورد بازجویی و سوال قرار گیرند.

افراد باهوش با افراد باهوش دیگر همفکری می‌کنند.

فکر کردن با دیگران نتایج بهتری در بر خواهد داشت. مثل این می‌ماند که به خودتان یک راه میان‌بر بدهید. به همین خاطر است که جلسات طوفان مغزی تا این اندازه موثر هستند.

تفکر عامه‌‌ پسند را رد کنید (که معمولاً یعنی اصلاً فکر نکرده‌اید).

خیلی از آدم‌ها وارد عمل می‌شوند با امید اینکه به فکر بقیه خوب برسد.

برای اینکه از وضعیت خارج شوید باید اول با احساس ناراحتی کردن کنار بیایید. همچنین به خاطر داشته باشید که همین الان آدم‌های دیگری هستند که سعی دارند برای خودشان فکر کنند و آنها هستند که موفق‌اند.

بهترین متفکران از قبل برنامه‌ می‌ریزند، درحالیکه برای افکار ناگهانی نیز جا می‌گذارند.

وقتی با استراتژی وارد عمل شوید، احتمال خطا پایین می‌آید. داشتن افکار مبهم از اینکه کجا هستید و دوست دارید چه کاری انجام دهید، شما را به هیچ کجا نمی‌رساند.

کلید استراتژیک بودن: 1. موضوع را خرد کنید. 2. بپرسید چرا این مشکل باید حل شود. 3. موارد کلیدی را مشخص کنید. 4. منابعتان را مرور کنید. 5. افراد مناسب را در جای مناسب قرار دهید.

هنری فورد می‌گوید، "هیچ چیز سخت نیست اگر آن را به اجزای کوچکتر تقسیم کنید."

برای متفاوت فکر کردن، باید کارهای مختلفی انجام دهید.

راه ‌های جدیدی برای انجام کارتان پیدا کنید، با آدم‌های جدید آشنا شوید، حتی کتاب‌هایی را بخوانید که فکر می‌کنید خسته‌کننده هستند. رمز کار این است که با ایده‌ها و سبک‌های زندگی جدید آشنا شوید.

برای تقدیر از ایده‌های دیگران، باید به ایده‌های دیگر احترام بگذارید.

نمی‌توانید فکر کنید که همیشه حق با شماست. باید به نظرات دیگر هم فرصت دهید.

برای هر روزتان و زمان‌هایی که افراد دیگر را ملاقات می‌کنید، برنامه و موضوع داشته باشید.

بیشتر آدم‌ها فقط برای روزشان برنامه‌ریزی می‌کنند. متفکران برای برنامه‌ریزی هفته، ماه و اهداف بلندمدتشان وقت می‌گذارند و بعد آن را دنبال می‌کنند.

همچنین بدون موضوعی برای حرف زدن وارد جلسات، مهمانی‌ها و قرارهای ملاقات نمی‌شوند. قبل از اینکه وارد چنین موقعیت‌هایی شوند، تصمیم می‌گیرند که از آدم‌ها یاد بگیرند.

تفکر انعکاسی در مهارت‌های تصمیم‌گیریتان به شما رویکرد و اعتمادبه‌نفس می‌دهد.

اگر تفکر انعکاسی نداشته باشید، بیشتر از آنچه که فکر می‌کنید شما را عقب می‌کشد.

بر حرف‌های منفی که با خودتان می‌زنید غلبه کنید. برنده‌ها با عباراتی مثل "من می‌توانم" حرف می‌زنند.

افراد باهوش محدودیت‌ها را نمی‌بینند. آنها امکانات را می‌بینند.

سام ایوینگ قهرمان سابق بیسبال می‌گوید، "هیچ چیز شرم‌آورتر از این نیست که ببینید کسی کاری را انجام می‌دهد که شما می‌گفتید غیرممکن است."

افراد خلاق خود را وقف ایده‌ها می‌کنند.

آنها ابهامات را در آغوش می گیرند و از شکست نمی‌ترسند و با افراد خلاق دیگر نشست و برخاست می‌کنند.

افراد خوشبین نمی‌توانند متفکرانی واقعبین باشند.

داشتن رویکرد واقعبینی به شما این امکان را می‌دهد آنقدر به یک مشکل نزدیک شوید که بتوانید آن را بشکافید. روبه‌رو شدن با عواقب احتمالی هم به شما کمک می‌کند کارامدتر باشید و به شما اعتبار بیشتر می‌دهد.

برای اینکه متفکری واقعبین‌تر باشید، باید: 1. از واقعیت تقدیر کنید. 2. کارتان را انجام دهید و واقعیات را به دست آورید. 3. نقاط مثبت و منفی آن را بسنجید. 4. بدترین حالت ممکن را در نظر بگیرید. 5. تفکرتان را با منابعتان هم‌تراز کنید.

خیلی مهم است که آخر روز به یاد بیاورید که می‌توانید طرزفکرتان را عوض کنید.

اینکه یاد بگیرید چطور در فکر کردن استاد شوید باعث می‌شود تفکری پربازده داشته باشید. اگر بتوانید این خصوصیت را در خود ایجاد کنید طوریکه به عادت همیشگیتان تبدیل شود، تمام طول زندگی فردی موفق خواهید شد.

افراد باهوش تصمیمات خوب می‌گیرند.

حدوداً، 10% از افراد از محیط های آبی می‌ترسند. چند راه حل به شما می‌دهیم كه به كمك آنها این عنصر را رام كنید، بر این ترس ها غلبه كنید و لذت از آب را بازیابید....

یک پنجم فرانسوی ها از آب می ترسند

شما ترجیح می دهید که یک مارمولک روی حوله تان باشد تا اینکه در یک محیط وسیع و آبی، آب تنی کنید؟ از آب نمی ترسید؟ یک پنجم فرانسوی ها این مشکل را دارند. این ترس ها درجات متفاوتی دارند، از یک ترس ساده از آب گرفته تا آب هراسی.

برخی افراد جرأت خطر کردن را ندارند و دوست ندارند به جایی بروند که زیر پای شان خالی باشد یا زیر انگشتان پای شان را نبینند. برخی دیگر شنا کردن بلدند ولی به هیچ وجه سرشان را زیر آب نمی برند. بعضی ها هم از جاهایی که بچه ها گِل پاشی می کنند، فراری اند، عده ای دیگر حتی از حمام یا دوش گرفتن هم هراس دارند.

این ترس ها عموماً دلایل متفاوتی دارد، مانند والدینی پر استرس: «مواظب باش، زیر پایت خالی می شود!»، «از ساحل دور نشو!». برخی دیگر هم تجربه های ناخوشایندی داشته اند که ضربه ای روحی بهشان وارد کرده است. دوستانی که برای سرگرم شدن یکدیگر را در آب هل می دهند، یا یک مربی شنای بد که او را مجبور کرده به آب بپرد، یا شاهد غرق شدن کسی بودن و...، همه و همه ممکن است علت های ترس از آب باشند.

رفتار درستی داشته باشید

اولین چیز این است که از انجام سه رفتار عموماً آگاهانه بپرهیزید: خشونت به خرج دادن، استدلال کردن برای ترس و وارد رقابت شدن با دیگران. این رفتارها محدودیت های خودشان را دارند و ممکن است آثار معکوسی به بار بیاورند، ضمناً باعث باقی ماندن هراس از آب نیز می شوند. کسی که در اعماق وجودش از آب می ترسد، خودش را ملزم می کند و انرژی بسیار زیادی به کار می گیرد که اضطراب هایش را ساکت کند تا بتواند از عرض استخر به موفقیت گذر کند، یا وارد وان حمام شود یا با قایق تا وسط دریا برود.

هدف، انجام این کارها همراه با ترس نیست بلکه فرد باید این عنصر را احساس کند. حال آنکه با استدلال کردن و دلیل آوردن، فرد مجبور به کاری می شود و از آن لذت نمی برد. در مواجهه با چنین شرایطی که فرد آن را بسیار خطرناک تصور می کند، مغز برای پذیرش استدلال و منطق نفوذ ناپذیر است. از آنجایی که واقعیت و احساسات افراد مختلف متفاوتند، مقایسۀ افراد با یکدیگر فایدۀ چندانی نخواهد داشت.

اگر این ناخوشی در آب بسیار شدید است، مراحل را با ریتم دلخواه خود انجام دهید، به تدریج و بدون زور. مراحل لذت و آرامش باید در قلب یک جریان حضور داشته باشند.

در ابتدا شرایطی که باعث ترسیدن شما و روی آوردن تان به این راه حل ها می شوند را لیست کنید. عمل شنا کردن باعث ترس تان می شود یا اینکه زیر پای تان خالی باشد؟ احتمال رفتن آب داخل چشم، گوش، دهان یا بینی نگران تان می کند؟ یا فرو بردن تمام سر در آب آزارتان می دهد؟ حمل شدن توسط آب ناخوشایند است؟ یا به خاطر نفس کشیدن در اعماق آب می ترسید؟ در مرحلۀ بعد، سعی کنید با این عناصر خو بگیرید.

در استخر، سعی کنید از طریق پله ها یا نردبان به حوضچه دسترسی داشته باشید. در دریا، یک گوشۀ آرام و امن را انتخاب کنید. از یک فرد مورد اعتماد یا یک دوست بخواهید که همراهی تان کند. تا جایی که قوزک پاهای تان وارد آب شود، در دریا قدم بزنید و مناظر زیبای اطراف تان را تحسین کنید. خودتان را با دویدن و راه رفتن به پشت، سرگرم کنید. به محض اینکه فهمیدید با مقاومت آب، کمتر و کمتر نیاز به متکی بودن به زمین دارید، خودتان را به شناور شدن در آب مشغول کنید.

به وسایل کمکی فکر کنید

به طور کلی آماده شدن در استخر، تخته ها و توپی ها می توانند به شما کمک زیادی بکنند تا روی آب بمانید.

با استفاده از این توپی ها، که به کمر و پشت گردن تان بسته شده، می توانید روی آب شناور بمانید. در ابتدا در حالی که زیر هر یک از بازوهای تان یکی از این توپی ها را قرار داده اید، تا شانه ها در آب فرو بروید و سپس پاهای تان را از سطح زمین جدا کنید. تصور کنید که روی یک دوچرخه نشسته اید و پا بزنید.

برای یافتن تعادل روی آب، به پشت دراز بکشید، هر کدام از توپی ها را زیر یک بازو قرار دهید. خودتان را بکشید تا بدن تان خوب روی سطح آب شناور بماند. خودتان را رها کنید. به آهستگی و از عمق نفس بگیرید و بیرون دهید. به محض اینکه احساس آرامش کردید، همین کار را با بازوی دیگر هم انجام دهید. برای اینکه بتوانید روی شکم دراز بکشید، همان کار را انجام دهید. یک توپی زیر هر یک از بازوها قرار دهید. صورت تان را روی آب بگذارید و پاهای تان را بالا بیاورید. با پاهایی که کاملاً در سطح آب قرار گرفته اند، حالتی کاملاً افقی داشته باشید. این حرکات را آنقدر تکرار کنید تا کاملاً ثابت شوید و بتوانید این وضعیت را بیش از 5 ثانیه حفظ کنید.

اگر می ترسید که سرتان را وارد آب کنید، از یک تخته استفاده کنید. تخته را پشت، زیر سرتان بگذارید. به آهستگی حالت افقی بگیرید، ضربه ها یا حرکات کوچکی انجام دهید تا روی سطح آب بمانید. برای شکم، این تخته ها به عنوان تکیه گاهی در سطح بازوها استفاده می شوند زیرا دست ها روی آنها قرار می گیرند.

با استفاده از این وسایل، بهتر به تعادل می رسید. روی شکم یا پشت دراز بکشید، دست ها و پاها را برای بهتر شناور بودن، از هم باز کنید. وقتی که متوجه شدید در هر دو حالت می توانید راحت باشید، خودتان را با جابه جایی از این حرکت به دیگری سرگرم کنید. برای اصلاح وضعیت وقتی به پشت دراز کشیده اید، سرتان را به داخل بیاورید، چانه تان را به سینه بچسبانید و پاها را پایین ببرید. بگذارید به پشت واژگون شوید و سپس از سمت شکم مجدداً تعادل تان را به دست بیاورید؛

این کار را با قرار دادن صورت در آب و بالا آوردن اعضای پایینی به سطح آب انجام دهید. توجه! فراموش نکنید که قبل از فروبردن صورت در آب، خوب نفس بگیرید. برای برگشتن از شکم به سمت پشت، سرتان را به عقب بکشید. به محض اینکه دیگر نیاز نداشتید که زمین را زیر پا حس کنید، وسایل کمکی را کنار بگذارید و بدون آنها تجربیاتی به دست بیاورید. هیچ چیز نمی تواند جای ماندن در دریا برای غلبه بر ترس ها و احساسی مانند ماهی بودن در آب را بگیرد.

سرتان را ببرید زیر آب

احساس می کنید که نیمی از دریا را قورت داده اید و از تمام منافذ بدن تان، آب ها را بلعیده اید. همیشه به کمک یک نفر یا یک دوست، سرتان را در آب فرو ببرید، این کار یک مرحلۀ مهم برای علبه بر ترس از آب است. به آرامی به سمت آب به بروید. روش خاص خودتان را بیابید. در خانه، خودتان را برای داخل آب شدن، آماده کنید.

یک ظرف سالاد خوری به اندازۀ کافی برای فروبردن کامل صورت در آب مناسب است؛ اگر دو سوم آن را آب کنید، صورت تان را کاملاً می پوشاند. دهان تان را کمی باز کنید، با بیرون دادن هوا از دهان چیزی زمزمه کنید. سرتان را از آب بیرون بیاورید، نفس عمیقی بکشید و دوباره شروع کنید. سپس، همین تمرین را با دهان بسته و نفس گرفتن از بینی انجام دهید.

در پایان، با نگه داشتن طولانی مدت صورت در آب و بیرون دادن هوا از دهان و بینی، سعی کنید تجربۀ آپنه هم داشته باشید. زمان آب تنی ها، می توانید با قرار دادن چانه در آب شروع کنید، سپس دهان، بینی، چشم ها ... و در نهایت سرتان را به طور کامل در آب فرو ببرید.