آتشی افروختی در دل و جانم که مپرس...

آنقدر سوخته ای روح و روانم که مپرس...

من به سودای عشق تو رها کردم جان...

آنچنان خار نمودی دل و جانم که مپرس...

رسم عاشق کشی و حجب امانتداری...

هر دو را ترک نمودی به خدایی که مپرس ...

به لبانم شرری در دل و جانم سوزیست...

که به یک شعله زند خرمن آهی که مپرس...

گفتمت از چه مرا خار نمودی تو چنین...

گفتی خموش سیه سرنوشتی که مپرس...