یکى در پیش بزرگى از فقر خود شکایت می‌کرد و سخت می‌نالید.
گفت:
خواهى که ده‌هزار درهم داشته باشى و چشم نداشته باشى؟
گفت:
البته که نه. دو چشم خود را با همه دنیا عوض نمی‌کنم.
گفت:
عقلت را با ده‌هزار درهم، معاوضه می‌کنى؟
گفت:
نه.
گفت:
گوش و دست و پاى خود را چطور؟
گفت:
هرگز.
بزرگ گفت:
پس هم‌اکنون تو صد‌ها هزار درهم سرمایه داری. زیرا تو حاضر نیستی که حال خویش را با حال بسیارى از مردمان عوض کنى و خود را خوش‌تر و خوشبخت‌تر از بسیارى از انسانهاى اطراف خود می‌بینى. پس آن‌چه تو را داده‌اند، بسیار بیش تر از آن است که دیگران را داده‌اند . و تو هنوز شکر این همه را به جاى نیاورده، خواهان نعمت بیشترى هستى ؟!
عضو شوید
عضویت سریع
آمار مطالب
آمار بازدید
